Terwijl mijn linkerduim in een kom soda hangt – het gevolg van een wat beschamend incident met een deur-, rust mijn kont op een soort skippybal zonder handvat. Het gaat momenteel niet helemaal zoals het hoort.

Het typen doe ik ondertussen met één hand. Maar dat kan, vandaag heb ik namelijk de tijd. Daardoor verveel ik me kapot.

Want ik heb gedwongen rust. En dat is afschuwelijk. Veel erger dan een normale rustdag.

Ik ben écht niet goed in gedwongen rust. Dan ontstaat er een soort overschot aan energie, wat niet weg kan. Want op die skippybal hup ik niet in de rondte. Nee, ik moet netjes blijven zitten.

Inmiddels heb ik al bijna drie weken last van mijn rug. Het begon een week voor de schaatsweek en vooral de gebogen houding die je gebruikt bij het schaatsen is erg vervelend.

Er zit een irritatie in mijn tussenwervelschijven. En de (ook pijnstillende) ontstekingsremmers hebben nog niet voldoende geholpen, bleek gisteren toen het tijdens het trainen weer erger werd.

Een groot voordeel is dat we aanstaande donderdag naar Eilat vertrekken voor een trainingskamp. De cosponsor van de ploeg, Corendon, vliegt namelijk naar die locatie in Israel.

Voor mij komt dat weekje weg van het ijs extra goed uit. Even niet zoveel in de schaatshouding is nu wel handig. Maar ik hoop daar wel gewoon weer hard te kunnen trainen, want ik wil goed zijn op het NK Allround.

We gaan veel fietsen in Eilat. Ik kijk uit naar de zon. Bijna het hele team gaat mee en dat is lang geleden. Alleen Thijsje is er niet bij. Maar zij gaat, hoe kan het ook anders, met mannen op pad naar Calgary en Salt Lake City. Ook wel aardig..

Maar ik ben heel benieuwd naar Israel! Het lijkt mij duidelijk dat dit geen standaardbestemming is voor schaatsers. Des te leuker dus. Een land met een historie als deze vind ik ontzettend interessant.

Helaas is het wel wat te krap om er nog een NTI-cursus modern Hebreeuws in te stampen, maar: sjalom!