Wij bij team Groenewold huppelen naar de training, terwijl de twee vlechtjes op ons hoofd heen en weer bungelen. We kijken 's avonds eensgezind naar The Bachelor, McDreamy en zo meer en zijn niet voor rede vatbaar als het weer eens díe week in de maand is.

We praten continu door elkaar, we verzuchten dagelijks ombeurten voor de spiegel dat we te dik zijn en vragen ons elke training weer af of het sportbroekje dat we dragen ons wel flatteert. Daarna klagen we over jongens en/of mannen, want dat is ook altijd fijn. We kunnen pas bij onze (roze) skeelerschoenen als we onze (roze) haarborstel en (roze) make-uptasjes uit onze (ja, roze) sporttassen hebben gehaald.

Zodra er chocola verschijnt, worden we hysterisch. Hetzelfde geldt voor schoenen. En tassen. En blousjes. Nouja, zeg maar: bij mode in het algemeen.

Dat is ook zo bij spinnen, maar dan niet uit euforie. We springen op onze bedden als er een over de vloer kruipt en rennen luid gillend naar buiten, de bosjes in -naar de verzamelplaats van alle ongedierte-, zodra we ook een spin aan het plafond zien.

Ons ochtendritueel bestaat uit elkaars teennagels lakken. En aan tafel de doos met crackers erbij pakken en hardop het aantal calorieën voorlezen. Daarna gillen we hard 'ieuw' en gooien het pak naar het midden van de tafel.

Voordat we naar de training gaan, staat Renate bij de deur met een box tissues. Zij houdt dan een velletje op mondhoogte waar we in happen, zodat onze lipgloss precies goed glanst.

Verder laat niemand ooit een boer, zweten we niet en als we naar de wc gaan, ruikt het er vervolgens naar bloemetjes.

Dát is team Groenewold.

Inderdaad, mensen die eerder meewarig begonnen te fronsen zodra ze hoorden dat het een team is met louter vrouwelijke schaatsers; jullie hebben gelijk! Dat is me wat, zo'n team. Het is ook heel logisch dat de enige man naast het achtkoppige vrouwengeweld, trainer Peter Kolder, vaak meelevend wordt aangekeken en een bemoedigend klopje op de schouders krijgt.

Want volgens mij heeft hij het niet makkelijk. Dat is echter niet om bovenstaand verzinsel.

Er wordt namelijk zeer regelmatig gevochten en Peter is nog wel eens het doelwit. Het gaat niet om klapjes met de vlakke hand, trekken aan vlechten, vilein krabben of een trap met een naaldhak. Het gaat om 'ordinair', jongensachtig gestoei.

Ik moet bekennen dat ik dat nooit doe. Na ooit eens op trainingskamp uit een stapelbed te zijn geflikkerd en vervolgens met gepaste gêne zo aan iedereen mijn hersenschudding te moeten uitleggen, ben ik voorzichtiger. Ik zoek het maar niet op.

Het stoeien lijkt een Drentse gewoonte en daardoor zijn er eigenlijk maar een paar die dagelijks rollend over de grond gaan en knijpen en stompen tot een hobby hebben gemaakt. En dat laatste geldt vooral voor één ploeggenote in het bijzonder.

Desondanks blijft het meisjesachtige van team Groenewold zeer gering. Want we willen niet zeiken en trainen liever als mannen. En dan was het zeer vaak terugkerende stopwoordje van vorige week op kamp op de Veluwe ook nog eens een schijn-geïrriteerd 'JONGE!'.

Maar zo af en toe zijn we ook weer meisjes. Des te leuker dus dat we gistermiddag op de laatste dag van ons kamp uitgenodigd waren in de shopping mall van Piet Zoomers in Wilp. Dankzij hun sponsoring kunnen we netjes gekleed (maar zonder roze) verder op zoek naar een hoofdsponsor.