Mooi is dat, hoe mensen tijdens het slapen in de auto bijna automatisch vreemde posities aannemen.

Ik bestudeer het een beetje vanaf de bijrijdersstoel. Achter mij hangen twee paar benen tegen de bank, terwijl een ander paar zelfs het dak van de auto raakt.

Het is haast hoe gekker je ligt, des te meer ontspannen het lijkt.  Maar ik ben blij dat het niet mijn neus is die zich nu bijna in een opengevouwen oksel bevindt, de temperatuur hier is namelijk niet echt bevorderlijk voor de okselfrisheid.

Als schaatser reis je wat af. Deze week is een goed voorbeeld. Ik kom nu uit Frankrijk, maar vertrek over een paar dagen weer naar Duitsland. En elke keer wordt de auto weer opnieuw volgestapeld met koffers en fietsen. Ik vind rijden nooit erg, maar lange autoritten zijn best saai. Op een gegeven moment ben je wel weer klaar met spelletjes ‘aap –paard – dromedaris’. (Al hoorde ik laatst een ploeggenoot een seester opperen als dier met de s. Dan komen er toch ineens veel meer opties bij.)

Nu ligt / zit / hangt / probeert iedereen dus te slapen, Jorieke en ik uitgezonderd. Mijn zusje focust zich op de weg en ik bestudeer zoals gezegd even mijn fietsmaatjes van de afgelopen week. Ik wacht op het kwijl uit mondhoeken, of wellicht wat knikkebollen. Altijd mooi om te zien, of in het eerste geval om op de foto te zetten. Je moet tenslotte wat op een terugreis.

Ondertussen erger ik me aan het openstaande raampje achter mij. Het moet wat verkoeling bieden, maar voorlopig geeft het veel herrie en is het nog het meest productief voor mijn haar, dat dankzij de wind nu een volume haalt waar geen kappersproduct tegenop kan. Eigenlijk wel een bijkomend voordeel, aangezien ik laatst naar de kapper ben geweest en ik -zwak gezegd- niet helemaal tevreden ben over haar interpretatie van ‘het lang laten’. (Van het knipafval hebben ze nu waarschijnlijk een hippiepruik gemaakt.)

Hoe dan ook, hier heb ik al drie weken over getreurd, terug naar de auto. We rijden door Luxemburg en ik vond dit wel een mooi moment om even wat voor mijn website te schrijven. Met het trainingskamp in Erfurt in het vooruitzicht krijg ik het de komende twee dagen vast erg druk. Dit is heel praktisch dus. –Maar ik pas wel op om mezelf een schouderklopje te geven, ik ben namelijk ook niet helemaal zeker van mijn eigen okselfrisheid.-

Het was een mooi kampje in Frankrijk. We hebben hard getraind, maar ook veel gelachen en gerelaxed. Vaak het leukste aan een trainingskamp op eigen initiatief: het groepje is dan meestal klein, waardoor de sfeer ook vaak beter is omdat alle neuzen dezelfde kant op staan. En ook al zijn Linda en Michael inmiddels topsporter-af, ze hebben een groot deel van het schema fanatiek meegedaan. Linda overweegt nu zelfs een nieuwe carrière te starten op www.trainingsmaatje.nl. (primeur, primeur!)

Helaas zijn de verdiensten bij het gewest nét niet toereikend, dus vrijdag reis ik zonder Linda af.

Jesper, Jorieke, de auto en een groot deel van de bagage gaan wel weer mee. Het enige verschil: alles -behalve de auto dan- is fris gewassen. In Erfurt gaan we trouwens schaatsen. (Dat wat echt het leukste is wat er is..) Daar volgt later meer over. Misschien wel in een heen-reisverslag over kwijlende ploeggenoten, of iets over een ander nummer van Roxette. Hoewel, de titel Joyride lijkt vooralsnog het meest toepasselijk, maar ik weet niet of dat zo verstandig is..

Zo en nu wordt het tijd dat ik mijn benen in mijn nek leg, mijn armen over de achterbank drapeer en eventueel, als het echt niet anders is, een oksel besnuffel om te gaan slapen. Welterusten!