De operatie is gelukt! Er is slijm en littekenweefsel verwijderd. Last van het inklemmende gevoel moet ik vanaf nu dus niet meer hebben. Ik heb zin om eindelijk weer voluit te kunnen trainen, maar ik moet nu nog even niks doen.

Dus ik lig thuis, in bed, met mijn voet op een kussen. Ik heb gelukkig bijna geen pijn. Binnen handbereik heb ik mijn telefoon, computer (goh), boeken en mijn krukken. Genoeg om me niet te vervelen zou je denken, maar sinds een week volg ik Goede tijden slechte tijden. Het is zo ongeveer het hoogtepunt van mijn dag. Misschien moet ik me er heel hard voor schamen, doe ik ook wel een beetje, maar ik troost mezelf met de gedachte dat ik ook zo weer kan stoppen met volgen.

Lezen, aan school werken, geoorloofd niksen, het is leuk hoor. Maar het verveelt tegelijkertijd ook. Dus gelukkig is Ludo er. Ik kan hem elke dag zien. Hij zorgt elke keer weer voor spanning en hij geeft mijn dag regelmaat. Ludo helpt mij er aan herinneren dat ik om acht uur pijnstillers moet slikken. Ludo is ook mijn stok achter de deur bij het lezen van die laatste paar pagina's voor school. 'Nog een hoofdstuk uit en dan kan ik de tv aanzetten.'

De romanticus in mij baalt er ondertussen wel van dat Ludo en Janine niet samen zijn. Ik weet niet wat hij allemaal heeft gedaan in de voorgaande jaren, vast heel erge dingen, maar die twee horen toch bij elkaar. Wat dat betreft vind ik het wel jammer dat ze niet een van hun reunies precies tegelijk met mijn operatie konden plannen.

Nou ja, ze hebben nog een klein weekje. Daarna mag ik weer meer bewegen dan alleen het noodzakelijke. Dan moet Ludo het weer zonder mij doen. Het zou dus leuk zijn als Cupido ze nog even samenbrengt. Kom op Ludo! Laat die Irene met rust. Vecht voor Janine!!