Te koop aangeboden: een startplek op de 1500 meter bij de dames op het AKT. Iemand die graag wil rijden, maar niet geplaatst is? Een Pool misschien? Biedingen per briefje.

(geintje)

Zojuist heb ik mij afgemeld. Ik ga niet rijden. Het lijkt dit jaar de slogan van mijn seizoen te zijn, maar het toernooi komt te vroeg. Het is best wel moeilijk om te beslissen, maar het is niet anders.

Twee weken geleden heb ik weer een cortisone-injectie in mijn enkel gekregen. Deze keer in mijn slijmbeurs. Er moest iets gebeuren. Ik kreeg weer steeds meer last en kon op een gegeven moment geen training meer pijnvrij uitvoeren. Na deze injectie heb ik ruim een week rust gehad. Vorige week, op trainingskamp met mijn team in Erfurt ben ik weer voorzichtig begonnen met het opbouwen van de trainingsbelasting.

Ik ga wel vooruit, maar niet hard genoeg. Mijn achterstand is te groot, dat werk ik niet zomaar weg. Dat betekent wel dat ik het toernooi moet laten schieten dat iedere Nederlandse topper dit jaar in zijn hoofd heeft als het piekmoment. Met dit en de spelen in gedachten heeft iedereen zich deze zomer het snot voor ogen getraind. Het is jammer om dan niet bij zo'n wedstrijd te zijn.

De afgelopen week zag ik het bij mijn ploeggenoten in voorbereiding. Ik weet zo goed hoe het is. Die spanning die langzaam opbouwt, dat gevoel op een kamp dat alles beetje bij beetje begint te kloppen en dat je voelt dat je de puntjes op de i kunt zetten. De gedachte aan een vol Thialf en dat je je sterk voelt en wat wil laten zien, dat gevoel is zo mooi! Dat is ook waar ik het nog steeds voor doe, voor die wedstrijden en voor dat gevoel. Ook al lukt het niet om er op dit moment te staan, mijn doel is wel om er zo snel mogelijk weer te staan en zo snel mogelijk weer mijn enkel volledig te kunnen belasten.

Al zit het mij nog niet helemaal lekker, ik ga de wedstrijd wel kijken op tv. Het blijft schaatsen en ik blijf ondertussen ook journalist. Ik kan mijn nieuwsgierigheid toch niet bedwingen en vind het veel te mooi om te volgen. Ook al doet het eerlijk gezegd ondertussen wel een beetje pijn. Er zijn ook zes ploeggenoten van mij die mogen starten, dat is leuk. Toch weer aardig wat rijders van ons gewest. Maren, Linda, Hein, Moniek, Renz en Michael zijn te zien op tv, maar eventueel ook te volgen via intenet, ik ben namelijk niet de enige met een site.

En bijkomend voordeel: ik kan kerst een keer met mijn familie vieren. Dat is weer eens wat anders dan met mijn ploeggenoten in een hotel, zoals de afgelopen jaren. Maar ik hoop toch dat het volgend jaar gewoon weer met mijn 'schaatsfamilie' is.

Fijne kerstdagen!

Groetjes Lisette