Kopje thee, muziekje op, gemakkelijke stoel en tien minuten de tijd. In het restaurant van hotel Holland Inn in Wolvega zit ik eindelijk eens klaar om mijn site bij te werken. Schandalig laat, ik weet het. En ik had nog wel onderwerpen om over te schrijven.

Bijvoorbeeld Lanzarote en de fietskoffers die we aan moesten melden. 'Nemen jullie in die fietskoffer dan ook een fiets mee?' Of over de eerste ochtend dat ik daar wakker werd en recht in de ogen van een kat keek, die misschien wel heel de nacht in ons appartement op de bank heeft gelegen.

Ik had ook wat kunnen schrijven over de bizarre bijna-aanrijding die Emilie en ik precies een jaar na mijn fietsongeluk in Berlijn hadden, (weer een bestuurder die niet keek) maar waar we dankzij ons uitfiets-gangetje van 16 km/uur precies op tijd voor konden remmen. Rare timing, ik zat direct in een flash back.

Daarna was het kamp van de regiotop in Blesdijke wel een goeie aanleiding geweest. Of in ieder geval anders wel mijn eerste wedstrijd die ik daar weer gereden heb, maar nee. Niks uitgebreids daarover.

En nu is het 25 november en mag ik alles samenvatten tot een minder leuk stukje. Het is druk geweest de laatste periode. Ik ben veel weg geweest. Tijdens het NK Afstanden zat ik op Lanzarote, met fiets (en fietskoffer) om te trainen. Keihard te trainen. Zo wilde ik weer een beetje trainingsachterstand wegwerken. Ik ben elf dagen weggeweest en heb erg veel gefietst. Dat is daar ideaal, want in Nederland is fietsen in de winter maar al te vaak bijna niet te doen. In ieder geval niet de lange duurritten tijdens de regen als er een griep heerst.

Na thuiskomst ben ik binnen een week alweer op kamp gegaan naar Heerenveen met de regiotop. Zoals ik zei, schaatste ik daar mijn eerste wedstrijdje sinds lange tijd. Het resultaat van 4.23 op de 3000 meter was niet wat ik hoopte, maar eigenlijk ook niet meer dan reeel gezien mijn achterstand. Toch wil ik altijd zo hard mogelijk en speelt in mijn achterhoofd natuurlijk wat ik eigenlijk kan. Soms is het daarom lastig te accepteren. Wat wel mijn voordeel is, is dat ik alleen maar vooruit ga. Dat merk ik steeds, op het ijs en in de andere trainingen. Het zijn kleine stapjes en het is zeker nog niet wat het was, maar ik ga vooruit. En geduld is dan heel belangrijk.

Morgen rij ik mijn tweede wedstrijd van het seizoen en het is gelijk een skate off. De 1500 meter van vandaag heb ik afgezegd, twee wedstrijden twee dagen na elkaar gaat nog niet met mijn enkel. Ondertussen gaat het met mijn enkel ook vooruit. Ik merk het wel als ik weer maximaal belast en moet daardoor nog wel dingen aanpassen of voorzichtig doen, maar we voeren de totale belasting wel steeds meer op.

Daarom ben ik ook zo blij dat ik morgen wel kan rijden, want ik sta er tenslotte wel weer! Ook al ben ik nog lang niet in topvorm, ik doe weer mee en dat is voor mij heel belangrijk. Ik heb verder geen verwachtingen, behalve dat mijn wedstrijd weer een stuk beter moet gaan dan vorige week. Het is een skate off, maar het is ook mijn tweede wedstrijd van het seizoen. Oftewel, mijn doel: met geduld en op een reëele manier zo veel mogelijk er uit halen.

Groetjes Lisette