Er zijn dingen die je meestal wel prive houdt. De een heeft echter wat andere grenzen dan de ander.

Ik loop het openbare toilet van De Uithof in Den Haag binnen en laat de deur van het wc-hokje bewust wagenwijd open staan. Vervolgens doe ik mijn broek omlaag, mijn boxer volgt en voor extra veel zicht trek ik mijn shirtjes nog even wat omhoog. Plassen maar. Een wildvreemde vrouw kijkt ondertussen geinteresseerd toe.

Voordat iedereen mijn nu heel vreemd vindt: het hoort bij topsporters hoor! Even daarvoor heb ik namelijk formulieren ingevuld en volgens een strikte procedure flesjes en stickertjes uitgekozen.

Ik heb een doping controle, out of competition. Vorig jaar is er bij wedstrijden redelijk vaak bloed afgenomen ter controle. Een urine-check gebeurt gelukkig niet zo vaak. Het blijft toch altijd een beetje vreemd.

Toch is het goed dat dit gebeurt. Ik hoorde laatst in Studio Sport nog iets over 12 schaatsers met afwijkende bloedwaardes. Ik heb geen idee over wie dat gaat en heb er ook niets over gehoord op de ijsbaan, maar ik keek er wel van op. Het is een raar idee dat er wellicht 'gefraudeerd' wordt door anderen.

Natuurlijk wil ik niets liever dan de beste van de wereld zijn, maar wel zolang ik het allemaal op eigen kracht heb gedaan en zonder dat ik mijn lichaam allerlei rare medicijnen toedien. En toch, ook met dat te weten, is zo'n controle toch altijd een beetje eng. Net als het vertonen van je paspoort op Schiphol ook altijd een beetje spannend is, ook al weet je dat je niets te verbergen hebt.

Gelukkig, het flesje is vol. Dat is iets anders wat absoluut een nadeel is bij het checken van urine in plaats van bloed: soms wil het gewoon niet lukken. Dan pak je je bidon maar weer en wacht je tot het wel lukt. Dat probleem had ik niet en ik mag het ijs op voor een duurtraining. Met een klotsende buik van al het water dat ik even daarvoor in allerijl naar binnen had gewerkt. Heerlijk die schaatshouding!