Ik rij dit seizoen geen NK Afstanden.

Het is heel erg balen, maar het gaat niet. Mijn fysiotherapeuten raden het af, zij vinden het niet verstandig voor mijn enkel. En ik ben er fysiek nog niet klaar voor.

Dat is best zuur. Want ondanks dat ik geblesseerd raakte in april en ondanks dat ik heel de zomer nog geen week het normale programma van mijn ploeg heb kunnen volgen, bleef ik er wel in geloven. Dat doe je als sporter. Ook al werd de tijd tot het NK steeds krapper en heb ik nog niet eens drie weken geleden een injectie in mijn voet gekregen, ik bleef er wel voor gaan.

Tot een bespreking laatst met de fysio's en mijn trainers.

Wedstrijden rijden is nog te vroeg. Dat is best heftig voor een enkel. Als ik heel realistisch ben, weet ik ook dat ik het nu heel hard nodig heb om aan mijn kracht en conditie te trainen. Dat ik zoveel mogelijk moet gaan belasten zoals we normaal gesproken in de zomer belasten.

In de zomer leg je als schaatser namelijk de basis voor de winter. Dat heb ik voor een groot deel gemist. Ik heb nu iets langer de tijd nodig. Dat merk ik in alle trainingen die ik doe, dat frustreert enorm!

Ook al is geduld een schone zaak, de meeste topsporters willen alles toch zo snel en efficient mogelijk doen. Toch heb ik nu even wat meer geduld nodig. Ik moet mijzelf en vooral mijn enkel even de tijd geven om weer 100% te worden. Dan is het schaatsen ook zoveel leuker, want niets zo erg als geblesseerd en machteloos te moeten wachten. Echt waar! Het is zo'n mooi gevoel om supersterk te zijn, dus daar ga ik nu hard aan werken.

Met een andere planning. Mijn enkel herstelt nog van de injectie. Het gaat zoals het zou moeten gaan, dus we voeren de belasting steeds meer op. Ik sta een paar keer per week op het ijs, voornamelijk voor het ijsgevoel. Daarnaast doe ik veel andere trainingen. Fietsen, kracht, straks weer wat elastieken.

Het zal wel gek zijn, dat weekend van de 30e, geen NK. Helemaal aangezien het vorig jaar zo ontzettend goed ging. Maar ach, dat zijn sowieso mijn mooiste herinneringen ooit.. Niets zo bijzonder als ineens 9 seconden van je 3000 meter tijd afrijden en zelfs je eigen trainers verbazen! Dat is in ieder geval niet meer te evenaren.

En gelukkig krijg ik van die herinneringen wel weer enorm veel motivatie en hou ik vertrouwen. Met dat, en mijn nieuwe planning vertrek ik over twee weken naar Lanzarote voor een trainingskamp. Mijn fiets gaat mee, daar zijn ideale omstandigheden om alles goed uit te kunnen voeren en vang ik daarnaast ook meteen even wat vitamine D van de zon, ideaal! Samen met mijn ex-ploeggenootje Emilie Gale, die helaas als geen ander weet hoe lastig en frustrerend enkelblessures kunnen zijn.

Maar aanstaande maandag heb ik eerst nog een kamp van de regiotop in Heerenveen. Ik vind het fijn om er toch wel uit te zijn. Bijna mijn hele team is dan ook in Heerenveen. En de afgelopen maanden heb ik wel gemerkt: van alleen thuis zitten en continu alleen trainen word je ook niet vrolijker. Dus toch nog genoeg leuks voor de boeg!

Groetjes Lisette