Het is altijd makkelijker om te schrijven dat het goed gaat, dan om te schrijven dat het minder goed gaat.

En zo loop ik alweer een paar maanden rond met een enkelblessure, zonder het op mijn site te zetten. Sorry! Dit is niet zoals ik deze website van tevoren wilde gebruiken.

Maarja. Ik zag er tegenop.

Met mijn sleutelbeenbreuk kwam ik er niet echt onder uit. (Wat wil je ook, er werd over geschreven, gefotografeerd en gefilmd..)

Nu was dat anders. In eerste instantie wist ik niet precies wat voor blessure het was, daarna wist ik niet hoe lang het zou duren en eigenlijk is het sowieso niet leuk om iets op te schrijven wat niet positief is. Ik heb de anti-blues denk ik. Niks schrijven is in zo'n geval makkelijker dan wel wat schrijven..

Eind april ging ik door mijn enkel. Ik had er weinig last van en kon al redelijk snel weer allerlei trainingen meedoen. Ruim een maand later ging ik er half doorheen. Hetzelfde gebeurde: weinig last en ik kon direct weer alles meedoen. Tot ik een aantal weken later weer half er doorheen ging. Toen had ik wel last. Ik werd gedwongen een periode rust te houden en zijn er foto's, een echo en een MRI-scan gemaakt.

Het bleek een overbelasting te zijn in mijn enkel. Er zat een ontsteking. Het had niet voldoende rust gehad en was teveel geïrriteerd. Er kwam tape omheen en ik mocht heel voorzichtig weer een beetje proberen te fietsen. Alleen maar gelang de pijn bewegen. Een beetje fietsen was absoluut niet wat de rest van mijn team deed. Dat was heel frustrerend, maar het was in ieder geval weer iets na een aantal weken bijna niks doen.

Het rotte aan een enkel is dat het geen sleutelbeenbreuk is. Cruyff zou dit gezegd kunnen hebben, maar het is toch echt een Vandergeest-wijsheid. Niet dat die sleutelbeenbreuk nou zo fijn was, maar ik wist wat beter waar ik aan toe was. Enkels zijn vager. Enkels zitten helaas ook onder aan benen. En, al zou de naam eigenlijk anders doen vermoeden, sleutelbenen niet.

Dat betekent dat, ook al is je lichaam wat van slag, schaatsen met een sleutelbeenbreuk gewoon gaat, op risico om te vallen na dan. Hetzelfde geldt eigenlijk voor alle andere trainingen die schaatsers doen. Met een enkel is dat natuurlijk totaal anders.

Ik heb door die enkelblessure een periode niet veel kunnen doen. Heel frustrerend wanneer je weet dat alle concurrentie dit wel doet en vooral ook aangezien ik door het voorgaande jaar natuurlijk ontzettend gretig was.

Ben.

Nu gaat het weer de goede kant op. Helaas heb ik twee trainingskampen van mijn ploeg moeten missen op het zomerijs, maar de laatste, begin augustus mocht ik weer meedoen. Het was het eerste wat ik weer meedeed sinds weken, superleuk! Ik deed aangepaste trainingen, maar schaatsen is waar je het voor doet. Weer van huis zijn en met de ploeg op pad is leuk, dat motiveert weer extra na een lange periode thuis zitten en alleen trainen.

Toen ik terugkwam mocht ik zelfs voorzichtig weer met de centrale trainingen van mijn team meedoen in Pijnacker. Wij trainen daar bij Sportcentrum de Viergang op oude tafels, met zelfgemaakte zandzakken, schaatsplanken en bankjes. Dat is het grappige van het gewest: het hoeft niet allemaal het nieuwste van het nieuwste te zijn. Goed trainen kan ook met een oude autoband gevuld met zand.

Dat is inmiddels bijna drie weken geleden. Ik spring weer op de bankjes en tafels, zet af op de schaatsplank, hang in de elastieken en leg zandbanden op mijn rug. Ik doe dus bijna alles weer mee. Het lukt nog niet altijd volledig, maar het gaat steeds beter.

Het is geen ideale voorbereiding op een schaatsseizoen. Maar er zijn voorbeelden van mensen die ook na blessures nog hard wisten te rijden. Het geeft wel vertrouwen dat ik afgelopen winter zelf ook liet zien dat presteren ook mogelijk was, kort na een sleutelbeenbreuk.  Ik geef de moed dus zeker niet op. In feite geeft het al een enorme kick om te zien wat nu wel weer lukt en ben ik heel blij dat ik in Heerenveen gemerkt heb dat ik toch nog gewoon kan schaatsen en hoe makkelijk het ging. Ondanks die blessure. Als het mentaal maar goed zit. En ik word steeds gretiger, dus dat komt wel goed!

 

Groetjes Lisette