Een beha vliegt door de lucht.

Als even later ook de onderkant van het setje volgt, sla ik ontzet mijn handen voor mijn ogen. Handen met vingertoppen die nog enigszins verrimpelt zijn van het bezoek aan de hot tub, eerder die dag.

‘Ah nee, dit wil ik niet zien! K*t te laat!’, roep ik heel toepasselijk. 
Waar ben ik beland?!

In Calgary.

De stad waar meer dan 28.000 mensen studeren. De stad die ook wel cow town wordt genoemd, vanwege het westerngehalte. De stad aan de voet van de Rocky Mountains. De stad waar Yvonne van Gennip ooit een enorme buit binnen haalde. De stad waar ik mijn laatste wedstrijden van het seizoen ga schaatsen.

In die stad nip ik aan mijn glas rode wijn. In een stripteasebar, de French Maid. Dat terwijl ik nog geen 24 uur aanwezig ben in Calgary.

Samen met Ted-Jan (Teedjay Flowers) kwam ik de avond daarvoor aan, op zaterdagavond. Maling hebbend aan de officiële afsluiting van het WK Afstanden waar we allebei reserve stonden. Wat nou banket? Wat nou aansluitend feest? Wat nou laatste echte internationale wedstrijd van het seizoen? Wat nou iedereen, maar dan ook iedereen die daar dan ook los gaat?

Ja, eigenlijk wel balen.

Maar goed, ik sta woensdag waarschijnlijk fitter aan de start dan wanneer ik in Vancouver gebleven was. Ik denk dat ik dat tijdens de laatste paar rondes van de 1500 en 3000 meter zeker wel fijner vind.

Mijn eigenlijke crashadres in Calgary bood een matrasje op de grond. Met een kort nachtje slapen ondervond ik dat dat niet helemaal ideaal was. Maar luxe heb ik de afgelopen weken al voldoende gehad en extra hotelkamers waren niet beschikbaar, dus jammer dan. Tot ik op de ijsbaan een aantal VPZ-mannen tegenkwam.

‘Bij ons is er wel een bed over hoor, kom gezellig bij ons!’. Zo, crashadres geupgrate. En hoe! Kingsize bed, binnenplaats met zwembad en hot tub, mee in een Van die naar de ijsbaan rijdt, in plaats van dat ik moet lopen. En die stripteasebar dus.

Er was geen ontkomen aan. In de auto naar de sushi-bar (voor het dessert van die avond) vertelde ik dat dit mijn eerste bezoek is. ‘Je bent voor het eerst in Calgary? Ja! Dan moeten we naar de French Maid!’
‘Wat is dat?’ vroeg ik naïef. ‘Dat zul je wel zien.’ Bij het enthousiaste gelach dat volgde, begon ik al te twijfelen of ik het wel zo leuk zou vinden. Maar goed, tot dan toe was alles nog goed bevallen, dus waarom niet..

Een stripteasebar dus. Met muntjes gooien en al. (For the record: daar deed ik absoluut niet aan mee!) Gelukkig was het ladies free en zaten wij op een afstandje van het podium. Maar wat een figuren zitten er vooraan zeg! Oude, vieze mannetjes in hun eentje. Ik was toch wel blij dat ik vijf bekende mannen om mij heen had.

Een van mijn doelen in Calgary is het opdoen van ervaring. Binnen een dag is dat al voor elkaar hoor! Nu ben ik zeker een ervaring rijker. En kennelijk niet onbelangrijk: het is een soort traditie en een legende. Bijna alle aanwezige Nederlanders zijn er al vaker dan een keer geweest. Even navragen bij schaatsers die thuis zijn leert ook: iedereen kent de French Maid! Al weet ik niet hoe het met de vrouwelijke schaatsers zit..

Ik ken het nu dus ook. Maar ik denk dat ik het hierbij hou. Vaker in de hot tub geen probleem, maar ik denk dat ik de French Maid niet nog een keer hoef te zien..